بر حسرت دل دگر نیفزایم اسایش بیکرانه می خواهم

ا بر سر دل نهاده می گویم بگذشتن از ان ستیزه جو

 خوشتر یک بوسه زجام زهر بگرفتن از بوسه اتشین او خوشتر

دیگر نکنم ز روی نادانی قربانیعشق او غرورم را شاید که چو

بگذرم ازویابم ان گمشده شادی و سرورم را

ان کس که مرا نشاطو مستی داد ان کس که مرا امید و شادی دا

د هرجا که نشست بی تامل گفت او یکزن ساده لوح عادی بود

می سوزم ازین دوروئی و نیرنگ یکرنگی کودکانه می خواهم

ای مرگ از ان لبان خاموشت یک بوسه جاودانه می خواهم

رو یش زنی ببر غرورت را کو عشق ترا به هیچ نشمارد

ان پیکر داغ و دردمندترا با نفرتبروی سنگ بفشارد.

دیگر به هوای لحظه ی دیدار  دنبال تو در بدر نمی گردم

 دنبال تو ای امید بی حاصل دیوانه و بی خبر نمی گردم

ای زن که دلی پر از صفا داری از مرد وفا مجو مجو هرگز

او معنی عشق را نمی داند راز دل خود به او مگو هرگز